15 sierpnia 2026 roku Ergo Arena na granicy Gdańska i Sopotu stała się miejscem niezwykłego spotkania. Według szacunków organizatorów w festiwalu uczestniczyło około dziesięciu tysięcy osób. Przyjechali młodzi i starsi, całe rodziny, członkowie wspólnot, osoby głęboko wierzące, ale również ludzie zaciekawieni niecodziennym połączeniem religii, muzyki popularnej i widowiska scenicznego.
Już sam program pokazywał, że nie będzie to typowe wydarzenie muzyczne. Festiwal rozpoczął się Eucharystią pod przewodnictwem kardynała Roberta Saraha. Następnie odbyły się adoracja Najświętszego Sakramentu i wspólna modlitwa o pokój. Dopiero później przyszedł czas na kolejne występy artystyczne.
Ta kolejność miała znaczenie. Najpierw skupienie, liturgia i cisza, następnie muzyka, wspólny śpiew i coraz większa energia. Poszczególne części nie konkurowały ze sobą, lecz układały się w opowieść. Jej tematem było poszukiwanie Boga we współczesnym świecie i próba odnalezienia języka, który potrafi dotrzeć także do ludzi młodych.
Na scenie pojawili się między innymi Roksana Węgiel, Magda Bereda, anMari, Edzio, Schola Adonai, Dariusz Kowalski oraz Kabaret OT.TO. Każdy z wykonawców wnosił inną wrażliwość i inny rodzaj muzycznej ekspresji. Było miejsce na pop, rap, pieśni uwielbienia, wspólny śpiew, a także na akcenty patriotyczne związane ze Świętem Wojska Polskiego i rocznicą Bitwy Warszawskiej.
Wydarzenie miało również wymiar międzynarodowy. Uczestnicy połączyli się z młodzieżą z Korei Południowej, przygotowującą się do Światowych Dni Młodzieży w Seulu. Do zgromadzonych skierowane zostało również przesłanie papieża Leona XIV wraz z błogosławieństwem. Ważnym punktem była prezentacja filmu „Marzenie św. Maksymiliana”, którego realizację wspierał dochód ze sprzedaży festiwalowych biletów-cegiełek.
Jednak największe wrażenie zrobił na mnie finał wieczoru.
Kiedy na scenie pojawił się Padre Guilherme, atmosfera w hali zmieniła się niemal natychmiast. Portugalski kapłan Guilherme Peixoto, znany na świecie jako ksiądz DJ, połączył muzykę elektroniczną z pieśniami religijnymi i przesłaniem wiary. Towarzyszyły temu światła, lasery i energia charakterystyczna dla dużych festiwali muzycznych. Nie był to jednak zwyczajny klubowy set przeniesiony do hali widowiskowej.
Kapłan za konsoletą
Guilherme Peixoto pochodzi z północnej Portugalii i jest księdzem od 1999 roku. Pełnił również funkcję kapelana w portugalskich siłach zbrojnych, uczestnicząc w misjach w Kosowie i Afganistanie. Muzyka elektroniczna przez długi czas pozostawała jego zainteresowaniem rozwijanym obok pracy duszpasterskiej. Grywał między innymi podczas spotkań organizowanych w celu zdobywania środków na potrzeby parafii.
Szersza publiczność odkryła go podczas pandemii, kiedy zaczął transmitować w internecie swoje sety. Łączył w nich techno i house z muzyką religijną, tradycyjnymi pieśniami, fragmentami modlitw oraz głosami papieży. To, co początkowo pomagało ludziom przetrwać czas izolacji, stopniowo przerodziło się w nową formę ewangelizacji.
Międzynarodowy rozgłos przyniósł mu występ podczas Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie w 2023 roku. O poranku 6 sierpnia jego set obudził pielgrzymów oczekujących na spotkanie z papieżem Franciszkiem. Wśród elektronicznych brzmień pojawiły się między innymi „Hallelujah”, hymn Światowych Dni Młodzieży oraz głos św. Jana Pawła II przypominający młodym: „Nie lękajcie się”. Nagrania z tego występu obiegły świat, a Padre Guilherme stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych ewangelizatorów wykorzystujących muzykę elektroniczną.
Jego działalność nie jest próbą pogodzenia dwóch całkowicie oddzielnych życiorysów. On sam pozostaje przede wszystkim kapłanem, a konsoletę traktuje jak kolejne narzędzie komunikacji. Dociera z przesłaniem pokoju i nadziei do miejsc, w których tradycyjny język duszpasterski nie zawsze jest słyszany. Występuje zarówno podczas wydarzeń religijnych, jak i na dużych festiwalach muzycznych.
W centrum jego setów pozostaje przesłanie.
Padre Guilherme nie próbował w Ergo Arenie udowadniać, że nowoczesność musi zastąpić tradycję. Pokazał raczej, że współczesne środki wyrazu mogą prowadzić do tych samych pytań, które człowiek stawia sobie od wieków. O sens, nadzieję, pokój, wspólnotę i obecność Boga. Elektroniczny rytm nie zagłuszał treści, lecz stawał się jej nośnikiem.
Szczególnym momentem było wspólne wykonanie pieśni „Pan jest Pasterzem moim”. Tysiące ludzi śpiewały znane słowa przy nowoczesnej aranżacji. W tej chwili zacierała się granica między sceną a publicznością. Jedni tańczyli, inni śpiewali z uniesionymi rękami, jeszcze inni po prostu słuchali. Każdy przeżywał ten moment po swojemu, a jednak wszyscy byli częścią jednej wspólnoty.
To właśnie stanowiło największą siłę festiwalu. Spotkali się na nim ludzie, którzy na co dzień mogą funkcjonować w zupełnie różnych środowiskach. Jednych przyciągnęła Eucharystia z kardynałem Sarahem, innych popularni artyści, a jeszcze innych fenomen portugalskiego księdza grającego muzykę elektroniczną. Przez kilka godzin wszyscy znaleźli się jednak w tej samej przestrzeni.
Można dyskutować o tym, gdzie przebiega granica między religijnym skupieniem a widowiskiem. Można pytać, czy światła, lasery i mocny rytm pasują do przekazywania Ewangelii. Właśnie takie pytania świadczą jednak o znaczeniu wydarzenia. „Prosta Droga do Boga” nie pozostawiała obojętnym i nie zamykała wiary w dobrze znanych formach.
Święty Maksymilian Kolbe, do którego dziedzictwa nawiązywał festiwal, sam chętnie korzystał z najnowocześniejszych środków komunikacji swojej epoki. Rozumiał, że nie wystarczy mieć ważne przesłanie. Trzeba jeszcze znaleźć sposób, aby dotarło ono do człowieka. W tym sensie występ Padre Guilherme był czymś więcej niż efektownym zakończeniem wieczoru. Był współczesną odpowiedzią na pytanie o to, jak mówić o Bogu językiem dzisiejszego świata.
Wyszedłem z Ergo Areny z poczuciem, że uczestniczyłem nie tylko w koncercie, lecz w wydarzeniu, które próbowało połączyć rzeczy pozornie odległe: ciszę adoracji i siłę elektronicznego rytmu, tradycję Kościoła i kulturę młodego pokolenia, osobistą modlitwę i doświadczenie wielotysięcznego tłumu.
Najdłużej pozostał ze mną obraz Padre Guilherme stojącego za konsoletą i tysięcy ludzi śpiewających razem „Pan jest Pasterzem moim”. Była w tym radość, energia i coś jeszcze: przekonanie, że droga do Boga nie dla każdego wygląda tak samo. Czasem prowadzi przez ciszę. Czasem przez spotkanie z drugim człowiekiem. A czasem zaczyna się od muzyki, której rytm porusza nie tylko ciało, lecz również serce.
Padre Guilherme w internecie
- Oficjalne kanały Padre Guilherme
- Pełny set ze Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie
- Padre Guilherme na Spotify
- Padre Guilherme na Instagramie
- Informacje o festiwalu „Prosta Droga do Boga”
Autor: Patrick Polanski – ganzVORNE Online Marketing
www.ganzvorne.de
Tel. +49 89 122 555 00
E-Mail: kontakt@ganzvorne.de
